Morgen is er weer een dag

Wat vind ik het toch heerlijk om thuis te zijn met mijn twee kleine leukerds! Ik geniet echt enorm van hun ontwikkeling en het is zo gaaf om te zien wat voor karaktertjes er in zitten, al vanaf dat ze zo klein zijn. Ik heb veel tijd om ze te leren kennen en natuurlijk ook om ze op te voeden. Maar soms heb je van die dagen.... Dat ik er naar verlang om een 40 uur durende werkweek te hebben, ergens op een ver kantoor met airco en verse cappuccino en je eigen opgeruimde en schone bureau, zonder iemand die de ganse dag 'MAMA MAMA MAMA MAMAAAAAAAAAAAAAAA' schreeuwt. Want ja, ik vind het heerlijk om thuis te zijn en Robin en Brandon de aandacht te geven waarvan ik denk dat ze het nodig hebben, maar af en toe ben ik er zo klaar mee. Die dagen kost het me erg veel energie om consequent te zijn en Robin voelt dit, natuurlijk, haarfijn aan. Ik heb er ook echt geen oplossing voor. Het enige wat ik kan doen is 30x per dag tot 10 (of 100) tellen, bidden voor geduld en aan het einde van de dag denken; morgen is er weer een dag en probeer ik het nog een keer.

Morgen is er weer een dag en probeer ik het nog een keer.